iGoogle, dawniej znany jako Google Personalized Home, był jedną z pierwszych prób Google na stworzenie spersonalizowanej strony startowej, która dostosowywała się do indywidualnych preferencji użytkownika. Uruchomiony w 2005 roku, umożliwiał konfigurowanie pulpitu z gadżetami, feedami RSS, pogodą, wiadomościami i innymi widgetami, stając się protoplastą nowoczesnych dashboardów. Został jednak zakończony 1 listopada 2013 roku, ustępując miejsca prostszej stronie Google.com z elementami personalizacji opartymi na koncie użytkownika.
Narodziny iGoogle – rewolucja w personalizacji internetu
W erze wczesnego Web 2.0, gdy użytkownicy spędzali coraz więcej czasu online, Google dostrzegł potrzebę spersonalizowanej strony startowej. iGoogle wystartował w maju 2005 roku jako beta pod nazwą Google Personalized Home, szybko zyskując miliony użytkowników. Użytkownicy mogli dodawać gadżety – małe aplikacje oferujące dynamiczną treść, takie jak:
- aktualizacje RSS z ulubionych serwisów (np. blogi, portale informacyjne),
- prognozy pogody, notowania giełdowe, kalendarz Google,
- personalizowane wyszukiwania, mapy czy nawet gry,
- tysiące gadżetów tworzonych przez społeczność deweloperów.
Struktura przypominała pulpit dynamiczny – edytowalny układ z kolumnami, gdzie każdy gadżet można było przesuwać, zmieniać rozmiar czy usuwać. Dostępny w wielu językach i skórkach tematycznych, iGoogle synchronizował ustawienia z kontem Google, umożliwiając korzystanie na różnych urządzeniach – to był prekursor chmury użytkowej.
Popularność usługi eksplodowała: w szczytowym okresie 2010 roku korzystało z niej ponad 20 milionów aktywnych użytkowników miesięcznie. Była odpowiedzią na serwisy jak My Yahoo! czy MSN Start, ale wyróżniała się głęboką integracją z ekosystemem Google – wyszukiwarką, Gmail oraz Google Reader.
Funkcje iGoogle – co sprawiało, że był unikalny?
Gadżety stanowiły serce iGoogle. Google oferował katalog z tysiącami gotowych modułów, ale użytkownicy mogli tworzyć własne za pomocą iGoogle Gadget Editor (XML). Oto najważniejsze możliwości:
- dynamiczne treści – kanały z Twittera, YouTube czy Flickra;
- integracja z usługami Google – bezpośredni dostęp do Gmaila, Kalendarza Google, Zdjęć Google czy Map Google;
- personalizacja wizualna – motywy z animacjami, np. „Halloween” czy „Space”;
- wielojęzyczność i tryb offline – obsługa ponad 50 języków (w tym polskiego) oraz podstawowe wsparcie pamięci podręcznej.
Na koncie Google ustawienia synchronizowały się automatycznie, podobnie jak współczesna historia przeglądania w Chrome (Ctrl+H otwiera chrome://history/, widoczne na zalogowanych urządzeniach) czy Moja aktywność (myactivity.google.com), która agreguje wyszukiwania, aktywność YouTube i inne dane.
iGoogle ewoluował: w 2008 roku dodano canvas mode dla pełnoekranowych aplikacji, a w 2011 – integrację z Google+. Jednak problemy z wydajnością (ładowanie wielu gadżetów powodowało opóźnienia) i rosnąca dominacja smartfonów osłabiły jego pozycję.
Schyłek iGoogle – dlaczego Google go uśmiercił?
1 listopada 2013 roku Google ogłosił zamknięcie iGoogle, tłumacząc to ewolucją internetu. Kluczowe powody były następujące:
- rozwój aplikacji mobilnych – smartfony z Androidem i iOS sprawiły, że dedykowane apki (Gmail, Mapy) zastąpiły pulpity;
- nowa strona Google.com – wprowadzono personalizowane bloki z pogodą, wiadomościami i Discover na podstawie historii wyszukiwania (zapisanej na koncie Google, dostępnej w myactivity.google.com);
- specjalizowane usługi – Google+, Google Now (prekursor Asystenta Google) i Chrome ze stronami startowymi (chrome://newtab/) przejęły funkcje gadżetów;
- problemy techniczne – gadżety przestały być rozwijane, a starsze przeglądarki (np. IE6) powodowały błędy.
Użytkownicy mogli wyeksportować dane przez Google Takeout, lecz katalog gadżetów zniknął. Zamknięcie dotknęło też podobne projekty (np. Google Video, Reader), a fora pełne były próśb o przywrócenie usługi – archiwa zachował Wayback Machine.
Dziedzictwo iGoogle we współczesnym Google
iGoogle ukształtował nowoczesną personalizację Google. Dziś jego funkcje żyją w następujących rozwiązaniach:
- Google Discover – kanał treści na stronie głównej i w aplikacji Google, oparty na historii wyszukiwania (sekcja: Dane i prywatność > Moja aktywność);
- nowa karta w Chrome – widgety z pogodą, zadaniami czy kartami z innych urządzeń (chrome://history/syncedTabs);
- Moja aktywność i historia wyszukiwania – chronologiczny zapis aktywności (wyszukiwania, strony, YouTube) z automatycznym usuwaniem po 3/18/36 miesiącach i synchronizacją na Androidzie/iOS;
- archiwa stron – Wayback Machine pozwala zobaczyć ewolucję iGoogle (np. wersje z 2005 vs 2013), podobnie jak historię innych witryn dzięki Google Cache.
Poniższe zestawienie porównuje kluczowe cechy iGoogle z ich współczesnymi odpowiednikami:
| Cecha | iGoogle (2005–2013) | Współczesny odpowiednik |
|---|---|---|
| Gadżety/widgety | RSS, pogoda, kalendarz | Discover, nowa karta Chrome |
| Synchronizacja | Konto Google | Moja aktywność, synchronizowane karty (chrome://history/syncedTabs) |
| Personalizacja | Layout, motywy | Historia wyszukiwania, sugestie AI |
| Dostęp mobilny | Słaby | Aplikacja Google na Android/iOS |
| Zarządzanie danymi | Google Takeout | Usuń aktywność (całą lub zakres dat) |
Personalizacja Google ewoluowała dzięki algorytmom indeksującym (słowa kluczowe, autorytet, kontekst), które wykorzystują historię użytkownika do precyzyjniejszych wyników i reklam.
Jak sprawdzić historię swojej aktywności Google dziś?
Choć iGoogle odszedł, część danych z tamtej epoki może wciąż znajdować się na Twoim koncie. Kroki:
- Wejdź na myactivity.google.com i zaloguj się.
- Przeglądaj chronologicznie wyszukiwania, odwiedzane strony oraz aktywność w YouTube.
- Usuń: całą historię lub wybrany zakres dat (np. 2013).
- Na Android/iOS: Aplikacja Google > Profil > Historia wyszukiwania > Usuń.
- W Chrome: Ctrl+H lub chrome://history/, historia synchronizuje się między urządzeniami.
Prywatność – w Ustawieniach > Dane i personalizacja możesz wyłączyć „Aktywność w internecie i aplikacjach”; historia poprawia sugestie (Mapy, reklamy), ale zwiększa ślad cyfrowy.
